“Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty”, to wezwanie często słyszymy podczas Mszy w czytaniach ze Starego i Nowego Testamentu. Jednak świętość często wydaje się być nieosiągalna dla zwykłego śmiertelnika. Są wspaniali mistrzowie olimpijscy zdobywający złoto, podobnie jest też garstka super pobożnych męczenników i wyznawców, których heroiczność cnót po wnikliwych badaniach zostaje zatwierdzona przez specjalną komisję. Ci, którzy sprostali wysokim wymaganiom należą najczęściej do stanu duchownego, żyją w celibacie i zajmują  się “etatowo” Panem Bogiem. Na obrazach podziwiamy ich uduchowione i dostojne oblicza otoczone aureolą. Czy więc ja, Janek Kowalski, mam jakiekolwiek szanse, aby zostać świętym?

Jedność małżonków wyraża się nie tylko w zespoleniu fizycznym. Ta najgłębsza jedność jest możliwa, jeśli małżonkowie łączą się ze sobą duchowo – w modlitwie. “Panie, naucz nas się modlić” – prosili apostołowie. A Jezus odpowiedział: “Ojcze nasz...”, nie “Ojcze mój”, ale: “Ojcze nasz”. Zachęcał, aby modlić się razem do naszego wspólnego Ojca. Wspólna modlitwa wydaje się być taka prosta. Wystarczy stanąć obok siebie i mówić razem do Boga. Tymczasem w małżeństwie często trudno zdobyć się na to wspólne stanięcie przed Panem. Każdy wstaje o innej porze, wieczorem pojawia się zmęczenie, a do tego dochodzi brak chęci do wspólnej modlitwy z powodu nieporozumień i kłótni, co przecież zdarza się wśród ludzi żyjących blisko siebie. I kółko się zamyka, bo bez modlitwy nie ma jedności, a gdy nie przeżywamy jedności, to uciekamy od modlitwy. W niektórych rodzinach zdarzają się tragikomiczne sytuacje, kiedy małżonkowie modlą się odwróceni od siebie, każdy klęcząc przed swoim obrazkiem.