“To wynik braku wiary w Bożą Opatrzność” – powiedział proboszcz wiejskiej parafii pod Krakowem po odczytaniu statystyki dotyczącej ilości chrztów i pogrzebów. Chrztów było mniej. Żyjemy w czasach, w których nie ma sprzyjającej atmosfery dla rodziny. Ważniejsze wydaje się być zaspokojenie
własnych potrzeb, samorealizacja i samozadowolenie. Do takiej filozofii nie pasują dzieci. No, może jedno dziecko, ewentualnie dwoje, na więcej nas nie stać. Usprawiedliwiamy się poczuciem odpowiedzialności - najpierw trzeba skończyć studia, mieć dobrą pracę, odpowiednie mieszkanie, aby zapewnić dziecku odpowiedni standard życia. Często więcej jest w tym zimnej kalkulacji niż autentycznej odpowiedzialności za przekazywanie życia. Młode małżeństwa mają dzisiaj trudne warunki do przyjęcia i wychowania dzieci, ale kiedy one były łatwe?
Małżeństwo jest powołane do przekazywania życia. My nie dajemy życia, ale je przekazujemy, a dawcą jest Bóg. Jest to Bóg, któremu na imię Miłość, Emmanuel – Bóg z nami, Abba – dobry Ojciec. Jeśli zaprosiliśmy Go do swojego małżeństwa, to z radością będzie nam pomagał. “Powierz Panu swą drogę, zaufaj Mu, a On sam będzie działał” – zachęca nas Psalmista (Ps 37).
Powołanie do przekazywania życia polega nie tylko na prokreacji, czyli przedłużaniu ludzkiego gatunku. Przekazywać życie to znaczy służyć życiu, to sprawiać, że inni mogą przy nas żyć i rozwijać się. Ci inni to oczywiście nasze dzieci, ale także nasz współmałżonek, to ktoś z naszego otoczenia, nasi bliscy, nasi znajomi. Chodzi o płodność duchową, abyśmy stawali się takim ogniskiem miłości, do którego inni będą przychodzić z radością. Mamy służyć życiu pomagając bliźnim w odkrywaniu i umacnianiu dobra, które w nich złożył Bóg. Konkretnym przykładem takiego działania jest tzw. spojrzenie pozytywne na drugą osobę. Jest to spojrzenie w prawdzie, ale z położeniem nacisku  na stronę pozytywną, aby pomóc tej osobie wzrastać, stawać się samym sobą i być szczęśliwym. W tym
znaczeniu przekazują życie i są płodni także ci małżonkowie, którzy nie mogą mieć własnych dzieci.

Pytania:
Otrzymałeś (otrzymałaś) wiele dobra od Boga, zwłaszcza dar życia. Czy dzielisz się tym dobrem hojnie z innymi czy może jesteś sknerą i chcesz zachować wszystko dla siebie?
Czy “pozwalasz żyć” współmałżonkowi, dziecku, bratu, siostrze, sąsiadowi, koledze w pracy?